Opus Dei

Opus Dei, to znaczy Dzieło Boże. Opus Dei jest instytucją Kościoła Katolickiego. Zadanie którego jest pomoc ludziom w szukaniu świętości w każdej sytuacji życiowej. I w każdym miejscu poprzez uświęcanie swojej pracy. Do świętości stworzeni są nie tylko wybrańcy, ale wszyscy ludzie niezależnie od rodzaju wykonywanej przez nich pracy, niezależnie od wykształcenia, zamożności, płci, czy przynależności do danej warstwy społecznej. Instytucję Opus Dei założył w 1928 roku hiszpański ksiądz katolicki Josemaria Escriva, którego w 1992 roku beatyfikował Papież Jan Paweł II. Wierni powołani są do krzewienia świętości poprzez swoją solidną pracę. Oczywiście praca nie może zastąpić Modlitwy. Praca jest drugą najważniejszą rzeczą na drodze do uświęcania się zaraz po sprawach duchowych. Człowiek poprzez postawę modlitewną i solidną pracę ma świadczyć o swojej miłości do Pana Boga. I ma w ten sposób rozsławiać Królestwo Boże. Człowiek ma odnajdywać Pana Boga w życiu codziennym i nawet podczas prozaicznych czynności. Znalezienie Pana Boga w swoim życiu sprowadza na człowieka spokój, szczęście i spełnienie.

Życie duszy

 Duszę posiada każdy.

Życie duszy nie kończy się na śmierci. Jest wprost przeciwnie, życie duszy po śmierci się dopiero zaczyna. Śmierć jest przekroczeniem granicy i zamknięciem ziemskiego etapu. Życie ziemskie, to krótka pielgrzymka, której głównym zadanie jest gromadzenie sobie skarbów w niebie. Nie gromadzenie ich na ziemi, gdzie niszczeją i nie można ich zabrać do wieczności. Lecz gromadzenie skarbów w niebie, które nigdy się nie zniszczą i nie przeminą i pójdą z nami do wieczności. A życie wieczne, to zapłata za nagromadzone skarby. To stały pobyt w Ojczyźnie Niebieskiej pełnej szczęścia płynącego z obecności Pana Boga. 

Czasy ostateczne

Wszyscy twierdzą, że żyjemy w czasach ostatecznych. Na pewno jest to prawdą patrząc na to, co dzieje się w ostatnich dziesięcioleciach na świecie. Lecz kiedy nadejdzie powtórne przyjście Pana Jezusa i koniec świata, tego nikt nie wie. Ja myślę, że czasy ostateczne rozpoczęły się już ponad dwa tysiące lat temu od przyjścia na świat Syna Bożego Jezusa Chrystusa. Wszystkie te wieki od narodzenia Pana Jezusa są czasem ostatecznym. Dla nas ludzi dwa tysiące lat to dużo, ale u Pana Boga wiek, to tyle co chwila, czy dzień. Przyjście na świat Syna Bożego miało Wybawić, Zbawić i przygotować ludzkość na ponowne przyjście Jezusa Chrystusa. I to przygotowanie według mnie odbywa się od dwóch tysięcy lat. Lecz obecnie zbliża się ku końcowi, bo to widać gołym okiem. Ale ile ten czas końcowy będzie trwał nie wiadomo. Czy dzień, rok, sto lat, a może kolejne tysiąclecie ? Tego nikt nie wie. Nawet aniołowie w niebie nie wiedzą, wie tylko Sam Pan Bóg. My ludzie mamy wskazówki pozostawione nam przez Pana Jezusa, jak żyć i jak przygotować się na wieczność, która każdego dnia zabiera do siebie wielu ludzi. A na koniec zabierze wszystkich.

Krzyż Pana naszego

                                                                  Ogromny i ciężki,

                                                                   jak winy człowieka,

                                                                   który wciąż grzeszy,

                                                                   żąda i wiecznie narzeka.

Człowiek

Życie człowieka na tej ziemi jest chwilą dłuższą lub krótszą, ale zawsze tylko chwilą, która szybko przemija. Życie to są chwile tu i teraz. Przeszłość jest historią. A dzień jutrzejszy niewiadomy. Liczy się tylko to, co dzieje się dziś. Dlatego trzeba cieszyć się każdą chwilą życia i dziękować za nią Panu Bogu. Wszystko pochodzi od Pana Boga i wszystko jest wielką Łaską daną przez Stwórcę człowiekowi. Głównym celem życia każdego człowieka jest Zbawienie i przyszłe życie wieczne u boku Jezusa Chrystusa. Nie ma innego celu głównego dla człowieka. Nieważne są dobra doczesne, ani kariera zawodowa. Podobnie, jak nieważny jest status społeczny, czy wykształcenie. Liczy się tylko to, jakim jesteś człowiekiem ? Czy miłujesz Pana Boga swego, bliźniego swego i siebie ? Liczy się wiara, miłosierdzie i pokora.

Człowiek chory

Wczoraj obchodzony był Dzień Chorego. Chory, to człowiek borykający się z chorobą ciała lub umysłu. Jedne choroby ciała ludzkiego są przewlekła, a inne szybko kończą się śmiercią. Są jeszcze takie, które nie należą do żadnej z powyższych grup, a zatruwają życie i uniemożliwiają stuprocentowe funkcjonowanie. Tak zwane choroby ogólnoustrojowe, gdy boli i dokucza wszystko. Innym rodzajem są choroby psychiczne i choroby nerwowe nie mniej bolesne dla chorego, niż choroby fizyczne. Reasumując można powiedzieć, że każda choroba jest niedobra dla chorego. I trudna dla najbliższego otoczenia. Ale co począć ? Choroby są na świecie od początku świata. Sprzeniewierzenie się Stwórcy przez pierwszych rodziców Adama i Ewę doprowadziło do zakończenia raju na ziemi. Na ludzkość spadły choroby, nieszczęścia, śmierć. Bezpośrednim sprawcą tego stanu rzeczy był szatan, który skusił Ewę, a ta Adama. To szatan sprowadził i nadal sprowadza na ludzi wszelkie nieszczęścia i choroby. Nie czyni tego Pan Bóg, jak wielu sądzi, lecz czyni to szatan. Pan Bóg jest nieporównanie mocniejszy od szatana. I w jednej chwili mógłby uleczyć człowieka. Lecz często dopuszcza choroby sprowadzone przez szatana, aby człowieka wybadać, wzmocnić lub oczyścić. Dzieje się wszystko po to, aby spełniły się Plany Boże w stosunku do człowieka, które dla nas ludzi są tajemnicą.

MĘKA PAŃSKA

Przez jednego człowieka Adama na świat przyszedł grzech i cierpienie. Przez jednego Człowieka musiało nastąpić również Wybawienie i Zbawienie. Przez Mesjasza Jezusa Chrystusa. Pomazańca Bożego, Namaszczonego, Syna Bożego zesłanego na ziemię, by ratować ludzkość od potępienia wiecznego. Pan Jezus przychodzi na świat jako Baranek Boży. Pokorny, wypełniający wolę Ojca. Jezus Chrystus Bóg Człowiek. Jako zrodzonemu z Niewiasty niezaoszczędzone zostały trudy ziemskiego życia i pokusy szatańskie. Lecz jako Syn Boży nauczał i przekazał ludzkości Prawa Boże potrzebne do zbawienia. A na końcu wypełnił Wolę Bożą do końca. Bo poniósł okrutną śmierć krzyżową po wcześniejszym biczowaniu, biciu, łamaniu, cierniem ukoronowaniu i niewyobrażalnie męczącej Drodze Krzyżowej. Upokorzony do granic poprzez zupełne obdarcie z szat, opluwanie, szydzenie, przeklinanie i wreszcie zwiśnięcie pomiędzy złoczyńcami. 

PAN JEZUS

Pan Jezus umarł na Krzyżu, aby każdy mógł żyć wiecznie. W Swoje objęcia Zbawca zaprasza każdego człowieka, który pragnie skryć się w Jego ramionach. Nikogo nie odrzuca i nikim nie gardzi. I tego, kto się do Niego ucieka nigdy pracz nie odrzuca. Niezależnie od tego, ile ma człowiek na sumieniu. Bo miłość Boża jest nieskończenie wielka i nigdy się nie wyczerpie. Byle tylko człowiek sam pragnął tej miłości i bliskości z Bogiem. Wola ludzka jest decydująca, bo jest wolna. Każdy człowiek obdarzony został przez Stwórcę wolną wolą, która to decyduje o rodzaju ziemskiej pielgrzymki i o wieczności. Życie człowieka na ziemi jest przygotowaniem do życia wiecznego. A rodzaj życia wiecznego zależy od nas samych. Pan Jezus wyciąga do nas Swoje miłosierne i łaskawe ramiona, lecz nikogo nie ciągnie w nie na siłę. Każdy dobrowolnie musi chcieć się w Nich schronić. Chęć schronienia się w ramionach Jezusa Chrystusa jest wyrazem naszej miłości, zaufania i wiary w stosunku do Pana Boga. 

2 luty

2 luty

Święto Ofiarowania Pańskiego.