Bardzo współczuję Rodzicom posiadającym upośledzone dziecko. Podziwiam Ich za heroizm, za codzienną walkę o zdrowie, o przetrwanie. Znam osobiście kilka osób posiadających dzieci upośledzone. Troje z nich posiada dzieci z zespołem downa, a dwie rodziny posiada dzieci z wadą kręgosłupa. Jedno z tych dzieci jest siedzące, a drugie leżące. Ciężka to sytuacja, gdy przyjdzie na człowieka taka Wola Boża. Jednak matki, które urodziły te dzieci są i tak w lepszej sytuacji od tych matek, które dokonały aborcji, a znam i takie matki. Wiem jak żyją, co myślą jedne i drugie. Dla jednych i drugich matek jest to osobiste więzienie. Lecz w dużo lepszej sytuacji i zdrowiu psychicznym są te kobiety, które urodziły niż te, które dokonały aborcji. Matki które urodziły choć są zmęczone, ale posiadają czyste sumienie, co sprawia, że potrafią odprężyć się, złapać garstkę energii podczas rzadkich momentów wytchnienia. Odpoczynek przynosi im ulgę i dodaje sił. Natomiast te kobiety, które dokonały aborcji nie potrafią zapomnieć i dlatego nie potrafią odprężyć się, a często nie potrafią nawet żyć. Gryzą się, zażywają antydepresanty, spowiadają się wielokrotnie i mimo to nie doznają ulgi. Wspomnienie zabitego dziecka wraca, jak bumerang i zatruwa każdą chwilę życia. Nie pomoże wyjazd na wczasy, bo niestety głowa jedzie z nimi i tam również myślą. Na dodatek czym starsze, tym więcej myślą, gdyż z latami sumienie tym bardziej nie daje spokoju. Ogólnie sytuacja posiadania kalekiego, niepełnosprawnego dziecka jest trudna. Lecz dla osób wierzących jest znacznie łatwiejsza do zaakceptowania i przezwyciężenia takiej doli, gdyż wiara pozwala zrozumieć, że w każdym istnieniu ludzkim realizuje się plan Boży. Który my ludzie nie zawsze jesteśmy w stanie zrozumieć i zgłębić, lecz Pan Bóg widzi dalej niż my. Według mnie najlepszym wyjściem, bo wspomożeniem byłoby otoczenie rodziny, bądź kobiety wychowującej niepełnosprawne dziecko dostateczną opieką finansową, medyczną i społeczną. Opieka finansowa i medyczna wiadomo co oznacza. Duże wsparcie finansowe, oraz szeroko rozumianą opiekę medyczną i rehabilitację. Natomiast społeczna powinna obejmować pomoc pielęgniarek z opieki społecznej na każdy roboczy dzień. By kobieta wychowująca upośledzone dziecko każdego dnia miała 2 - 4 godziny na sprawy własne, konieczne do załatwienia, lub po prostu na odpoczynek. Pozostaje mieć nadzieję, że z czasem dojdziemy do takich świadczeń dla osób potrzebujących.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Uwaga: tylko uczestnik tego bloga może przesyłać komentarze.