W pustyni życia słychać odgłosy,
znikają słowa,
zostaje gwar nieprzebrany.
Nikomu niepotrzebny,
toksyczny,
zabijający po woli
resztki człowieczeństwa.
W pustyni życia jest nas pełno,
wiele ciał,
które trzyma grawitacja.
A duch wolny
buja poza realnością.
W pustyni życia szukamy człowieka,
który zaludni pustynię
serca ludzkiego.
Powłoka jest do zdobycia,
lecz duch nieuchwytny.
W pustyni życia trwa gonitwa,
za duchem człowieka.
Duch w nieformalnej bilokacji
jest w paru miejscach na raz,
poza najważniejszym.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Uwaga: tylko uczestnik tego bloga może przesyłać komentarze.